çima blog. ji kê re dinivîsim?


ew dilemmaya hemû bloggeran e; ez çima wextê xwe bi blogê xerç dikim?

yan jî eke fêrîkê ûsiv digot; ji kê re dinivîsim? (tu vê meseleya fêrîkê ûsiv zanî? ger nizanibî;  bnr)

ew bû 7 sal ku cinorek heye. min sifte tenê bi tirkî dinivisi paşê başlê kir car caran bi kurdî dinivîsim. nizanim  gava ez bi kurdî dinivisim kesek dixwine ya na.  lê tahma kurdî xweşiktir e.  ger tenê ez bi xwe bixwinim jî dixwazim hêdî hêdî cinorekê bikim bi temamî kurdî.

blog  çêkirin….

merî çima ji xwe re teşqeleyeka wusa derxine û wextê xwe bi vê bikuje?

1. nivîsandinê hin dibî.

blog seba te dibe atolyeya nivîsê. paşê vedigerî postên xwe yên berê dixwinî û şaşnivîsên xwe dibinî û rast dikî. yanî ger bixwazî xweş binivîsî ji xwe re blogek çêke. gellek nivîskarên meşhûr jî werg dikin. mina neil gaiman, etgar keret….

2. jibir nakî.

blog mina xatirat e. gava çend salan binivisî ew dibe deftera bîreweriyan. dibe mala te yê online. seba min, cinorek jî wusa ye.

3. hevalên nû çêdikî.

çimkî gava yek bi aliyê bloga te peyamek ji te re dişine tu kêyfxweş dibî. ew ji gellek tiştan xweşiktir e. min bi xêra cinorekê xeylek hevalên hêja naskirin. bi hinekan ji wan re em rûniştin me ça xwe vexwar.

4. alikariyê mirovan dikî.

terifa germiya tirşikê dinivîsî, xwendewanek bi terîfa te ji xwe re li mala xwe germiya tirşikê çêdike. ew kêyfxweş dibe. tû bextewar.

5. pere qezenç dikî.

na min kêfa xwe kir. blog şûna pere qezenç kirinê ninû. erê dikarî hinek pere qezenç bikî mina bloga me yê seyahatya.com. lê ew pereya ne tiştekî hêja ye ku em qîmet bidinê.

li welatên biyanî mina kore, çîn û japonyayê bloggerên pir pere qezenc dikin hene, lê li welatê me ew zor e. bi taybetî bi kurdî ew pir pir zor e.

6. dibî meşhûr.

bi nivîseka din ez ê qala bloggerên meşhûr bikim. li benda wê bin.

nûha hûn jî blogeka xwe vekin û destpêbikin binivisîn. lê bi kurdî.

bi hezaran bloggerên tirki-nivîs, ingilizî-nivîs hene. ji me re blogên kurdî divet.

xwedê bide rehetiyê.

 

Reklamlar

di herba koreyê de kurdekî bênav. 


herba koreyê sala 1950’ê destpêkir. 5 salan berdawam kir.

ew herba bû sedema gellek bûyerên xemgînî.

ji vê demê hetta îro li ser herba koreyê gellek pirtûk hatin nivisîn, gellek fîlm hatin çêkirin, gellek stran hatin gotin.

lê tew yek qasê wê strana ku bi zimanê kurdî hatiye gotin bi ma’ne û bi keser nebû.

meso xidirê min meso. 

mere xidirê min mere. kore ki dere dersim ki dere. mere.

li ser eskerekê dersimî ku tere herba kore hatiye gotin.

navê wî xidir bagana ye. tenê dikarî navê wî di nav listeya eskerên tirk ku di herba kore de şehit ketin de bibinî.

tenê ewkas.

ewkas bêxwedî.

koreya başûr her sal bi çalakiyan sipasiya xwe ji gelên ku vê demê alikarî ji koreya başûr re şandine re tişine; tirk, yewnan, hebeşî, amrikayî…. modu kamsahabnida* ( sipas ji we hemûyan re)

gava mirov nikare navê “kurd” li vêr bimine vê çaxê mirov baş fehm dike ku diya xidir rast gotiye. “kore kidere xidirê min.mere tû seba ke terî?”…

~~~

wêne: izzet kehribar, koreya başûr.

stran: “meso xidiremin”, https://youtube.com/watch?v=R2RApg4pxJA

li ser mîrname ya jan dost


bismillahirrahmanirrehîm

huwe mewlay

we ilyehi unîb

nivîskarekî tirşik.netê peyamek derbarê wê pirtûkê nivîsibû. wusa gotibû;

behsa jiyana merivê rûgirtî dilê min lihev xist!. di dawiya pirtûkê de jan dost dixûrife. xwezî ewqas kûr bi kûr behsa wan bûyêrên wî xortê ku tev mêran radizê nekira. pirtûk heta wira pirr nazik diçû.

na, ez ne li hember hebûna wê beşê me. ew gellek baş bûye. lê fikrê min ew e ku ew beşa pir bi tesîr e. ew qas ku hikayeta heqîqî di siyê de diyle. xwezî jan dost ew parta bikira pirtûkek cûda. ew ê ji pinhana elîf şafak baştîr bûya.

her beşeka pirtûkê bi devê mirovekî hatiye nivisîn; şengê, hecî zuhdiyê bazirgan, mele ferîd, mîrza sebrî, dengbêj dostoyê ormewî, recebê terzî, hekîmê fille, selaheddînê sehhaf,selîmê nalbend, mirovê rûgirtî,…. her yek bi hikayeta xwe deng dike. mirov dixwaze pirtûk tew xilas nebe û her ki dibe rêya xwe rastê ehmedê xanî bûye bila derkeve û deng bike; şivanek jî hebûya, seyyahek jî, cihûyek jî….

di nav kesên diaxivin de tenê mîr qala ehmedê xanî nake. ew qala şêrîna xwe, qala hespê xwe, qala baza xwe û qala jiyana xwe yê şaşayî dike…. belkî jî nizane tew xanî kiye.

çi ecêb e. yên mina siltan, şah,mîr, melik, qeyser û serokwezir hemû mehrûm dibin ku kesên mina xanî nas bikin. ew îro jî wusa ye. li dora serokwezîran tenê aloş û yalakayên wan ku tenê wan pesne dikin hene. lowma her dem serok û yên sereke gellek kesên bi rûmet nikarin nas bikin.

di hikayetê de hatiye îma kirin ku ehmedê xanî bi kitêbeka jehrînî hatiye jehrdayî (kitêba şêrîn û xusrew a nizamî). ecêb di dirokê de tiştên wusa pêk hatine. kitêbên bi hibrên jehrînî hatine nivisîn hebûne. mijareka mirov li ser mijûl bibe.

kar û xebatên mirovên wê demê (hekîm, nalband, pallikçî…), rewşa bajaran, têkiliyên osmaniyan û sefeviyan û hwd. bi xwendina mîrname mirov derbarê gellek tiştan bîhn fireh dibe.

krîto! bêje bila jehrê bînin. (sokrates)

dikarin wê pirtûkê li vir bikirin:

 pirtûkakurdî.com 

dema kurmancî li mala me hat qedexekirin



meha remezanê bû, çend roj mabûn ku îd bigîheşe. hemû endamên malbatê yek bi yek kom dibûn. dê, bav, met, ap, xal, xaltî, birang, xuhaîng, pismam, pisxaltî, birazî…me di salê de carê hewdû li arakê didît. ew jî îda remezanê bû. dema îda qurbanê şûxlê millet hebû lowma firsend nedibû em hemû kom bibin, warin arakê.

hasîlê kelam demeka îda remezanê ji min re hat gotin ku dest ji kurmancî berdim. zaten em bixwe tirkmanin. lazîm e em zû bi zû kurmancî jebir bikin û bigihişin pirozahiya tirkmantiya xwe. pismamê min li ser facebooka min çend nivîsên kurmancî ditibûn û hêrs bubû (ger şaş nebim wê çaxê min helbesteka kavafis ya tercûmeyê kurmancî parwe kiribû). bi min re got ” tu bi îngilizî zanî, bi farisî zanî ew te re bes ninû, tu yê çi bikî bi kurmancî? ew sevdayê te yê kurmancî zerarê tide malbata me. jixwe em kurmanc ninûn. meke. çi işê te bi kurmancî heye ” û qala wizyon û nizanim çizi kir. 

min bersivek neda. min nikaribû tiştek bejim. min nexwast meseleyê binim rewşek asteng. lê dilê min jî razî nebû….

ne tenê wê çaxê, paşê gellek caran malbata min ji kurmancî xirabî kir.

carekê jî;

lavê meta min bi keçikeka tirk ve zevicî. paş wê li mala xwe kurmancî qedexe kir. bi inat bi diya xwe, bi meta min we bi tirkî deng dikir. şerm dikir li cem jina xwe yê tirk bi kurmancî biaxive. kurmancî weke şermek didît. tirkiya meta min nebaş bû. lê disa qemîşê lavê xwe nedibû.

her carê dilê min diêşiya.

niha dixwazim çend tişt wan re bejim;

“lo, ji kurmanciya xwe bawer bin û bidayika xwe re wefadar bin! lorîkên wan di guhên we yên ter de dema we şîrê wan dimêt, ne bi kurmancî bûn! şabûna bavê we bi we re ne bi kurmancî bû! lîstikên we yên di tava heyvê de û li ber sîka daran û di payîz û buharan de li kuçe û kolanên komêrê, li ser çiyayê qergepazariyê ne bi kurmancî bûn? bav û bapîrên we ji xendê wê zimanê zimanek zanibûn? nûha wa çi dijmintiya we ye. ji xwedê gunehe em li vî zimanî wisa bi çavekî kêm binêrin! sêwîtiya wî bes e!”

 *Artwork by Cedric Morris – Landscape of Shame, (1960)

ger ez biqirim dengê min ê heta ku here?


ax welatê min ê pir bûyî û qedîm!

li ser wan erdan çend şer qevimîn, çend talan…çend şah û keya li text rûniştin, çend melîk ji hûkm ketîn….

çend mirov mirîn, çend mirov hatîn dinê. çend xiyanet, çend eşq, çend cejn çend ayîn…. 

ez li benda te bûm...  (Ahmet Ümit, “Bazinê Ninnatayê)

mirovê kal got “ger ez biqirim dengê min ê heta ku here?”. kesekê bersiva wî neda. paşê  ferk kir ku ew bi xwe tenê ye.

tiştek ku bike nemabû. tevirek girt mistê xwe û erd kola. bi neçarî. bihêrs. gava der û dor, her der reş û tarî bû dakete binê kortikê kolayî.

û li vêr girî…

Nivisek li ser Mîr Celadet Bedirxan û Bîra Qederê (Pîrtûk)


Her sal roja 9ê meha 10ê li Koreya Başûr û 15ê meha 1ê li Koreya Bakûr mina rojek taybet tê pîroz kirin. Bi wê re dibejin “Roja Hangûl“.

Wê rojê hemû gelê Koreyê sipasiya xwe dişine mirovekî. Navê wî King Sejong e.

Ka hûn dizanin wî mirovî çi kiye ku ew rêz û teqdîr  heq kiriye. Pir mefikirin. Ez li ve re alikari bikim. King Sejong ew kes e ku elifbayê zimanê Korevî çê kiriyî e.

Nuqte.

De warin em kala miroveki dîn bikin:

Mîr Celadet Bedîrxan.

Ew mirovî pîroz ku ji elifbayê latîn bo kurdî elifbayek nû çekiriye. Û bila tirk bikarin elifbayê wî çêkiri ji elifbayê Atatûrk daye çêkirin kat be kat xweştir bûye. Yanê karê wî bo kurdan çêkirî mina ya King Sejong bo korevîyan kiriye.

Ez îtraf bikim min heta vextek nezîk, derbarê Celadet Bedirxan zêde tiştek nizanibû. Jixwe nûha jî pir xweş nizanim. Lê ew pirtûka Mehmed Uzun ya bi navê Bîra Qederê xeylek ez rûnahî kirim.

Çend kulm ji pîrtûkê;

Gelî mîr û axano! Gunehê zarûyên we wê stûyê we be. Ûn jî zarûyên xwe rêkin bidin xwendin. Dewlemendên we bila gunda de mekteba çêkin, riya Xwedê de xêra bikin… Gelî mîr û axa û Kurmancno! Dinya zane kurd camêr in. Lê vê zemanê ha de şer bi camêrî tenê nabitin… Hekî we guh neda nesîhetên min, hekî dîsa hûn şivanî û rêncberiyê tenê bikin, zemanek hindik de Kurdistan wê yekcar xira be… (Ji rupeleka Rojnama Kurdistan-ê ku Mehmed Uzun di pirtuka xwe de qqal wê jî dike. page 36)

Jiyana Mîr Celadet Bedirxan li keleka bîrekî, li Stenbolê destpê dike û disa li keleka bîrekî, li Şamê, li Suriyê xilas dibe. Lowma navê pirtukê pir keserkûr e.

Jiyana Mir, 3 par e; Zarokatî û rojên Stenbolê, xwendekarî û rojên Elmenaya-Ewropa, şoreş-welatperwerî û rojên Şam-Beyrûtê.

Ji bo min ew pirtûka hebek şaşhiştinî jî bû. Min her tîm Mîr Celadet mina mirovek pîroz û … îhm.. difikiri. Heqê min tûne ku wî şermezer bikim, lê min dit kû jiyana wî yê ecêb ê evin û seksê jî hebûye. Paş zevcinê jî tekiliya xwe bi keşka Boşnak ê bi navê Canan domandiye…

Disa jî tenê seba karên wî yên bo zimanê me em çikas sipasiya wî bikin ew kem e…..

parçek dîn ji pirtukê:

… nêzîkî li wê bike, wext, wexta gotinê ye, guh mede aheng û lihevhatina gotinan, bipeyive, dest pê bike, destpêk, destpêk, bi dû destpêkê re dawî tê… Celadet nahewe, ew xwe ranagire û dest bi axaftine dike… (page:  125)

gava axaftinek bi Canan we:

… ez Boşnak tû Kurd, zimanê me tirkî, welatê me nediyar… ez tirsiyam… (page: 202)


*Ew pirtûka di nav lista xwendinê ya cinorekê ya meha pêşî bû.

*Ji bo kirina wê pirtûkê:

bi weşana İthakî Yayinevi

bi weşana Avesta (Qapaxa xwe xweştir e)

 

 

Bi Kurmancî Blog Nivîsin û Google Translate


Google Cinorek2

Google translate‘ê zimanê Kurmancî jî xist  nav zimanên xwe.

Ew ji bo kurdan serkeftinek mezîn e.

Hevidarim ku tesîra wê yê li ser kurdî nivisinê gellek zêde bibe.

Nûha şûnda her kurdek gava li ser internetê tiştek dinivîse qe ku nikare dive car caran bi alikariya google translate hinek tiştan bi kurdî jî binivîse.

Kurdi nivîsiya min baş ninû lê ez jî dixwazim êdî hêdî hêdî bloga cinorek bikim kurmancî. Ger di nav kesên cinorekê te’qib dikin yên kurmancî zanin hene, please alikariyê min bikin. Şiroveyên xwe kêm mekin. Xeletiyên min sererast bikin. Tike dikim.

Spas Google ji bo Translate Kurmanjî,

Spas Facebook ji bo Facebooka Kurmancî û Zazakî,

Spas Sputnik ji bo Sputnik Kurdî,

Spas Trt ji bo Trt Kurdî

Spas Oxford ji bo dersên Kurdî,

 

 

Sîbera Deng: Bi deng û rengê Kurdî, Stenbol


wan rojên davî li ser youtube û facebookê bernameyek bi navê Sîbera Deng te weşandin. nizanim bi aliyê ke ew tê çekirin lê bi kurtasî bejim:

it is awesome man!

hunermendên muzika kurdî yê nûjen û istanbul. çi kompozîsyonek xweşik.

ji we re nimûneyek ji karê wan.

Erdogan Emîr – Melem Tiya

 

Hemû rupelên wan biecibin:

Facebook https://www.facebook.com/sibera.deng
Twitter https://twitter.com/siberadeng
Instagram http://instagram.com/siberadeng/                                                                                          Youtube https://www.youtube.com/user/siberadeng

Lezzetek Ji Mûzikên Berê; Temo – Lo lo Pismamo


Gava mûzikên kurdî yên kevn gûhdar dikim. Xemgîn dibim. hêrs dibim. Ji xwe hêrs dibim, ji Midîl Êst, ji Tirkiyê û ji kurdan. Em hemû bûn yek û me ew zimanê şirîn vetisand û xelas kir. De warne raxmetê.

Êdî tahma mûzikên berê yê xweş tûne ye.  Kurd bûn nezdîkê 20 mîlyon li tirkiyê. Lê rewşa kurdî ne 20 mîlyon e… Anyway, enjoy the music:

Ji albûma bi navê “Temo Barde du Kurdistan (La Tradition Continue En Exil)”
1982 – France

 

Lawjeyeke Perî li ser Mirina Ehmedê Xanî


Xûşka Xanî ya mezin Perî, cotecot hêsir diherikandin û her bêhnekê lawjeyek davête ser birayê xwe heta ku kela girî li gewriya wê dida û berxika nehwirandina wê digurand.


Hawar e li min hawar e

hawar e

Artist  Khairy Adam   Kurdistan Dohuk   @KURDISTAN ART copy

Îro kekê min Ehmed

Xwediyê qelema zêrîn

Kaxezên berfîn

mêvanê axa sar e

hawar e li min 

hawar e

gundîno

cîranno

malîno

çira Bazîdê îro vemiriye

di tariyê de mane koşk û sera û qub û minare

hawar e li min hawar e

hawar e

ji ewran baran dibare

ji çavan hêsir têne xware

Ehmedê min bira ye

Debîr û katibê mîra ye

xwediyê Mem û Zîn e

ezmanê xwedê îro li ser kekê min Ehmed

hêsiran dibarîne

agir bi dilê çiyan ketî

berfa Gilîdaxê ji kerban tê xware

way li minê

li min bê xwediyê

dilê min jar e

dilê min sar e

hawar e hawar e hawar e

Bayad Abdullah Kurdish painter  Kurdistan Sulaymaniyah  به‌یادعه‌بدوالله‌ KURDISTAN ART@rebazart1

de mi go ezê bendika xwe ya Kesrewanî

ji pêş enîka xwe hilînim

keziyên xwe yê spî bi ser birakê xwe de biqusînim

ezê li ber dara biyê rûnim çuqlîkan bihejînim

heta li darê dinê bim bim ezê bêjim bibilînim

hawar e li min hawar e

hogirno

cîranno

gundîno

hawar e

li min hawar e

wîîîîîîîîî.

‘Mîrname’,  Jan Dost | Weşanxaneyê Avesta

Neqş 1: Khairy Adam,  Neqş 2: Bayad Abdulla

Ta Suka Qonya (Konya Şehrine Kadar)


Kafkasya’dan Kayseri’ye… Dersim’den Konya’ya… Maraş’tan Erivan’a… Sürgünlerimiz birer ağıt oldu hep…

sırgun

Zora zora zora, zora     (zorla, zorla, zorla, zor ile)
Ma vetime yi herdanê xora    (kopardılar toprağımızdan)
Zora zora surgın kerdime   (zorla gönderdiler sürgüne)
Ta suka Qonya          (ta konya iline)
Bêjüan heni lal o kherr bime  (sağır, dilsiz)
Bêkes bêwayır bêciran bime  (komşusuz, kimsesiz, bîçare)
Bê sır o bêsıtar teyna mendime (komşusuz, kimsesiz, bîçare)
Se vındime  (nasıl kalabilirdik)

Era tiji mıneta sodıri  (güneşe karşı sabah duasını)
Keremeta kıla adıri   (ateşin kutsallığını)
Xusayısê çhemi munzuri (munzur dağının kederini )
Ayme xo viri (unutmadık asla)
Cirananê nıkay de haştime (tüm insanlıkla barış içinde
Ra o rêçha xo vindi nêkeyme (izlerimizi kaybettirmeden)
Na herdê bımbareki sero şit ra nato eştime  (bu kutsal topraklarda şit’den beri varız)

 

twitter.com/cinorek

 

Goça Mehmed Uzun Ya Davî (Ji Siya Evîn’ê)


Mehmed Uzun’dan bahsettim, onun Siya Evine kitabından. Bugün devam edelim Mehmed Uzun ile. Onun Memduh Selim Beg için sahnelediği göç hikayesini okuyalım. Daha önce de dedim bu giden aslında Memduh Selim Beg değil Mehmed Uzun’un ta kendisidir. Buyrun Mehmed’in satırlarına: … Memduh Selîm beg di koça xwe de pencereyekê dibîne. Pencereyeke pir mezin di navbera erd û asman de. Pencere hêdî hêdî vedibe. Bi dû pencerê re deryake zelal û şîn dixuye. Deryake bê ser û binî di navbera erd û asman de. Tîrejên tavê li ser ava zelal diçirûsin. Tu pêl li ser avê naxuyin. Deng tune, her tişt din av bêdengiyê de ye. Ew li avê û tavê dinihêre. Ew hem din av avê de ye, hem jî li ser avê. Lê ji nişka ve, av li ber wî ji hev diçe û jê cotek kevokên spî radibin û bi firê dikevin. Kevok weke pembû spî ne. Kevokên xweşik, çend car, li ser deryayê difirin û paşê jî, hêdî hêdî bi dûr dikevin û winda dibin. Bi dû kevokan re, av dîsan ji hev diçe û  jê keçikeke tazî radibe û firê dikeve. Keçikeke tazî, pir xweşik, pordirêj û bedew. Keçik şil e û tîrêjên tavê li bedena wê ya spî dikevin û dilopên k udi bedena wê re diherikin, dibin weke lûlû û elmas. Serê memikên wê yên çik dibiriqin. Bedena wê bi rengekî helesor diçirûse. Bejna keçikê carina dirêj dibe, carina jî weke bejna zarokekî, kin. Keçik ber bi Memduh Selîm Beg difire û tê nêzîkayî lê dike. Lê belê, tu carî ew xwe nagihîne wî. Ew, çend caran, li dor Memduh Selîm Beg, ber bi jêr û jor, xwe ba dide. Lêvên wê jî dilîzin, lê Memduh Selîm Beg dengê wê nabihîse. Paşê jî, keçik, rûyê wê ber bi wî, berepaş difire û winda dibe. Bi dû windabû keçikê re,  derya jî winda dibe. Nexêr, ew winda nabe, lê di derekê de xelas dibe. Dîsan pencereyeke mezin li ber Memduh Selîm Beg vedibe. Pencereyeke ewçend bilid ku erd û asman jê hatiye pê. Li pey pencerê jî din av bêdengiyekê de tişt, meriv, cih û deverên dixuyin. Memduh Selîm Beg, ji pencerê, li wan dinihêre ku bizanibe ka ew çi ne û kî ne… … Siya Evinê – Mehmed Uzun İthaki Yayınları

%d blogcu bunu beğendi: